Η χολοπαγρεατική παράκαμψη παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1979 από τον Dr. Nicola Scopinaro, καθηγητή του Πανεπιστημίου της Genoa. Στην επέμβαση εκτελείται ευρεία γαστρεκτομή και δημιουργία γαστρικού θύλακου ή κάθετη γαστρεκτομή (sleeve gastrectomy). Στη συνέχεια αναστομώνεται το εναπομείναν στομάχι με έλικα roux en y παρακάμπτοντας τα χολοπαγκρεατικά υγρά στα 50-60 cm απο την ειλεοτυφλική βαλβίδα στο σημείο της έντερο-εντεροαναστόμωσης. έτσι λοιπόν δημιουργούνται 2 μέτρα έλικα εντέρου που μεταφέρει την τροφή από το στομάχι (τροφοδοτική έλικα) και 50-60 cm έλικα πλήρους απορρόφησης της τροφής (κοινή έλικα). Στην περίπτωση που η τεχνική στο στομάχι είναι η sleeve gastrectomy έχει ειδική ονομασία: χολοπαγκρεατική παράκαμψη με δωδεκαδακτυλικό παράθυρο. Σε αυτή την τεχνική διατηρείται ο πυλωρός και έτσι έχει αρκετά πλεονεκτήματα: αποφυγή γαστροεντερικής αναστόμωσης, φυσιολογική λειτουργία του στομάχου κ.α. .Αν και με την τεχνική αυτή περιορίζεται στο μέγιστο η χωρητικότητα του στομάχου. είναι σημαντικό να παραμείνει ένα αρκετά μεγάλο κολόβωμα στομάχου (150-200 ml) για να εξασφαλιστεί η διατροφική επάρκεια και η πρόσληψη πρωτεΐνης. Η επέμβαση συμπεριλαμβάνει προληπτική χολοκυστεκτομή και σκωληκοειδεκτομή.
Μια τροποποίηση της επέμβασης έγκειται στη διατήρηση του στομαχικού κολοβώματος (δεν πραγματοποιείται γαστρεκτομή). Δημιουργείται ένας στομαχικός θύλακας ο οποίος διαχωρίζεται πλήρως από το υπόλοιπο στομάχι και αναστομώνεται με μια έλικα της νήστιδας κατά Roux-en-Y.
Η χολοπαγκρεατική παράκαμψη με ή χωρίς δωδεκαδακτυλικό παράθυρο (τεχνική Scopinaro) είναι η πλέον αποτελεσματική τεχνική τόσο στην απώλεια του βάρους όσο και στη μείωση του ποσοστού υποτροπής της παχυσαρκίας. Η ποιότητα ζωής του ασθενή βελτιώνεται σε σχέση με το γαστρικό by-pass γιατί μειώνονται οι ενοχλητικές παρενέργειες της περιοριστικής τεχνικής (έμετοι, δυσκαταποσία κ.α.) αλλά μπορεί να παρουσιαστούν διαρροϊκές κενώσεις ή βορβορυγμοί (αέρια) ιδιαίτερα στις περιπτώσεις λιπαρού ή γλυκού γεύματος. Οι ασθενείς αυτοί έχουν ανάγκη, εφ' όπου ζωής, λήψης βιταμινών και ιχνοστοιχείων (πολυσύμπλεγμα της βιταμίνης Β, φυλλικό οξύ), ασβεστίου όσο και σιδήρου. Η μη λήψη αυτών των στοιχείων θα έχει ως αποτέλεσμα αναιμία, δευτερογενή υπερπαραθυρεοειδισμό και οστεοπόρωση. Ένα ακόμη πλεονέκτημα αυτής της τεχνικής είναι ότι μας επιτρέπει τον έλεγχο του εναπομείναντος στομάχου με γαστροσκόπιο. Στην επέμβαση αυτή δεν είναι απαραίτητη η χειρουργική τομή, μπορεί να γίνει τόσο λαπαροσκοπικά όσο και ρομποτικά και η νοσηλεία είναι 3-4 μέρες. Οι επιπλοκές είναι οι άμεσες (διαφυγή αναστόμωσης, αιμορραγία) οι οποίες μπορούν να αντιμετωπιστούν συντηρητικά ή με επανεπέμβαση. Οι απώτερες επιπλοκές (διαταραχές θρέψης, ανεπάρκειες βιταμινών & ιχνοστοιχείων, σιδήρου και ασβεστίου, αναστομωτικά έλκη) μπορούν να αντιμετωπιστούν συντηρητικά ή με επανεπέμβαση. Το συνολικό ποσοστό των επιπλοκών είναι 4-6%. Μεγάλα ποσοστά (90-95%) των ανθρώπων που έχουν υποβληθεί σε τέτοιου είδους επέμβαση δηλώνουν ικανοποιημένοι με το αποτέλεσμα.
Χολοπαγκρεατική παράκαμψη Roux en Y
Η βασική διαφορά της επέμβασης από την προηγούμενη, έγκειται στη διατήρηση του στομαχικού κολοβώματος (δεν πραγματοποιείται γαστρεκτομή). Δημιουργείται ένας στομαχικός θύλακας ο οποίος διαχωρίζεται πλήρως από το υπόλοιπο στομάχι και αναστομώνεται με μια έλικα της νήστιδας κατά Roux-en-Y.
Η τροποποίησή της με τη συμμετοχή του δωδεκαδακτύλου και τη διατήρηση του πυλωρού μείωσε σημαντικά τις επιπλοκές της μεθόδου, αφού δεν παρουσιάζει έντονο σύνδρομο Dumping, ούτε αναστομωτικά έλκη.
Η εγχείρηση έχει τη μεγαλύτερη και πιο μακροχρόνια απώλεια βάρους (μέση απώλεια βάρους τουλάχιστον 65% για 5 και περισσότερα χρόνια). Συνήθως συνοδεύεται από χολοκυστεκτομή και τοποθέτηση σωλήνα νηστιδοστομίας. Είναι μια μέθοδος τεχνικά δύσκολη και προκαλεί τις περισσότερες μεταβολικές διαταραχές από τις προαναφερθείσες τεχνικές. Το συνολικό κόστος της εγχείρησης κυμαίνεται στις 10.000 ευρώ και καλύπτεται, όπως και οι άλλες επεμβάσεις από τα ασφαλιστικά ταμεία κατά 50% με τη διαδικασία της προέγκρισης.